01.01.08

Περίπατος (part 2)

01.01.08

Περίπατος (part 1)

Ο πεζόδρομος μπροστά από το πάρκο του

Αγ. Κωνσταντίνου είναι σίγουρα ένα μέρος

στο οποίο κανείς δεν περιμένει να δει ένα

στρωμένο τραπέζι με καρέκλες και κεριά.

Παρόλα αυτά δεν αντιδρούσαν όλοι στη θέα του.

Όση ώρα βρισκόταν εκεί μόνο του η αντίδραση

των περαστικών ήταν πολύ «χλιαρή». Κανείς δεν

αντιδρούσε ή απλά το παρατηρούσαν καθώς

περνούσαν. Όταν όμως καθίσαμε εκεί πολλοί

ήταν αυτοί που πλησίασαν, από «περιέργεια»

κυρίως, για να δουν τι κάνουμε ή απλά να

καθίσουν μαζί μας. Βέβαια κάποιοι ήταν

περισσότερο από πρόθυμοι να καθίσουν και

να δώσουν το δικό τους «show».

18.12.07

Πλατεία

Μήπως πρόσεξε κανείς ένα τραπέζι «άκυρα»

και «ανέλπιστα» τοποθετημένο στο μέσο της

Πλατείας Ελευθερίας; Η απάντηση είναι μάλλον

όχι, καθώς το τραπέζι με τις καρέκλες και τα

μπισκοτάκια που τοποθετήσαμε στο

συγκεκριμένο σημείο δεν ήταν αρκετά για να

κεντρίσουν το ενδιαφέρον των περαστικών!

Ακόμα και εάν η παρουσία του, τους έκανε

εντύπωση τότε απλά δεν κατάφεραν να

εκφράσουν και να φανερώσουν την έκπληξή τους.

Με εξαίρεση τον ηλικιωμένο κύριο ο οποίος

εκδήλωσε ενδιαφέρον «επεξεργασίας» του,

οι υπόλοιποι περαστικοί είτε το κοίταξαν

απλά αδιάφορα, είτε του έδωσαν ελάχιστα

περισσότερη προσοχή ώστε πολύ απλά να

μην πέσουν επάνω του.

1.12.07

Shadows

“Όταν είμαι εδώ που είμαι;”

Η απουσία της μορφής και του χώρου και η

ύπαρξη μόνο της σκιάς δηλώνουν μεν την

παρουσία ενός ανθρώπου, ο οποίος δρα σε

κάποιο απροσδιόριστο χώρο χωρίς όμως ο

παρατηρητής να ξέρει που πραγματικά βρίσκεται.

Ο χώρος υποδηλώνεται μόνο από τις ενέργειες

τις σκιάς που και πάλι δεν είναι πάντα σαφές

το που βρίσκεται. Ακομά κι όταν είναι εδώ,

που είναι;

Η σκιά δεν μπορεί να προσδιορίσει την θέση

του αντικειμένου. Άρα και σε ένα πιο ρεαλιστικό

επίπεδο, ακόμα κι αν βλέπω την σκιά δεν μπορώ

να προσδιορίσω την θέση του αντικειμένου στον

χώρο ακριβώς.